نمیدونم چرا امروز انقدر تو فکر پسر خاله م بودم.تو دانشکده که راه میرفتم یدفعه هوس کردم که کاش پسر خاله م هنوز پیشمون بود و میرفتم پیشش.کمی غر میزدم براش از این همه درس و پروژه ,از بی حوصلگیم و خنگ بازی هام و آدم نشدنم!از نبود سمعی و بصری برای کنفرانس 5شنبه!
.
میرم ساختمون یک.برای چک کردن هزارم سمعی و بصری...طبقه دوم که میرسم اول از همه چشمم میافته به تابلوی اتاق-زنده یاد مهندس ناصر باقرزاده- کمی نالون تر میشم و میرم طبقه بالا.هیچ ساعت روز 5شنبه خالی نیست.ای گند بزنه به این دانشکده هنر و معماری که با شهریه 1 میلیونیش 2 تا سمعی و بصری داره که یکیشم شده کلاس!!
.
دم در فرهاد و میبینم.مثله همیشه پرانرژی و خوش برخورد.
من و مهسا رو که میبینه میگه:اَ اَ اَ....شماها چقدر شبیهین!!!من و مهسا چشامون شد اینقدر!
بهش  میگم فک کنم فقط تو نگفته بودی که شبیهیم!!آخه اکثر استادا ما دو تا رو اشتباه میگیرن!!!
حالا مهسا چشماش سبزه و پوستش سفید من چشام مشکی و کمی سبزه!!
.
بحث سال باباش و میکنه و گرفتن مراسم تو آمفی تأتر دانشگاه..من میشم |:
سکوتم و میشکنم و شروع میکنم به چرت و پرت گفتن!
از فرهاد که جدا میشم قیافه مهسا رو که میبینم نالون تر میشم.میگه هیچوقت اس ام اس اون شبی رو که زدی یادم نمیره...همون شب سرد زمستون که با رفتن پسر خالم سرماش با تمام وجود تو پوست و استخونمون موند و موند...
داره میشه 2 سال...
.
تو راه خونه یاد مامان بزرگ میافتم.4 اسفند امسال میشه 13 سال از رفتنش.
هنوز تک تک اون لحظه هارو یادمه.یه دختر کوچولوی شاد چهارم دبستانی بودم.مثله همیشه 6 صبح بیدار بودم و صبحونه میخوردم.برعکس روزای قبل اون روز مامان و بابا و حتی علی و وحید بیدار بودن.همه لباساشون سیاه بود و چشما قرمز.هیچکس بهم هیچی نمیگفت.تا مامان گفت:مامان بزرگ رفته پیشه خدا...
اولین عزیزی بود که از دست میدادم...چقدر هضم همه چیز سخت بود...الانم سخته.
.
انقدر غرق فکر بودم که نفهمیدم کی ماشین جلویی ترمز گرفت و ... شانس آوردم!استثناً !
.
میام خونه.بابا نیست.از حرف مامان شوکه میشم.
بابای زن عموم امروز ظهر فوت شد!
.
.

نوشته شده در دوشنبه نهم آذر 1388ساعت 0:18 توسط لیــلی|