آیینه ای در برابر آیینه ات می گذارم تا از تو... ابدیتی بسازم حتی... حتی علیرضا هم وقت نداشت...
پ.ن: یک پست مثلا ثابت و فعلا بدون تغییر...!!! کاش خداوند سه چيز را نمي آفريد... غرور را ، دروغ را و عشق را . تا انسان مجبور نباشد از روي غرور به عشق دروغ بگويد ... دكتر شريعتي وقتی کودکی می گرید... می توانم بی تفاوت نباشم! تا حالا اینطور از کسی خواهش نکرده بودم... اینطور غرورم له نشده بود... اینطوری کسی تو چشمام نگاه نکرده بود و با قاطعیت بگه... نه.همین که گفتم... چرا وقتی می تونه قبول کنه و زحمتش یک آره گفتنه...نگفت؟
پ.ن:باور کنین این نه هیچ ربطی به موضوعاتی که فکر می کنین نداره...!!! قابل توجه کامنت گزاران محترم! محبوب من! چرا هر بار گفتم ديگر آماده مي شوم و به نماز مي ايستم و در برابرت مناجات مي كنم، بر من بي حوصلگي و كسالت افتاد و به هنگام نماز، حال مناجات با تو را از دست دادم؟ چرا هر وقت گفتم ديگر درونم اصلاح شده و از اين به بعد با توابين همنشيني و قرابت مي كنم، گرفتاري ديگري برايم پيش آمد و گام هايم را لغزاند؟ و ميان من و خدمتگزاري بارگاه تو فاصله افتاد؟ نازنينم! نكند مرا از در خويش رانده اي؟! و از خدمتت دور ساخته اي؟! يا نكند مرا ديدي كه حق تو را كوچك شمردم و مرا به دور انداخته اي؟! و يا شايد ديدي از تو روي گردانده ام، پس از من بدت آمده؟! يا مرا دروغگو يافتي و كنارم گذاشته اي؟!! يا شايد هم ديدي كه شكرگزار نعمتت نيستم و محرومم كرده اي؟! يا در مجلس عالمان و دانايان نيافتي ام، پس خوارم نموده اي؟! يا در ميان غافلانم ديدي و از رحمت خودت نااميدم ساخته اي؟! يا ديدي كه در بزم اهل باطل الفت گرفته ام و مرا به آنان واگذاشته اي؟ يا دوست نداشتي كه صدايم را بشنوي، پس دورم كرده اي؟! نكند مرا به خاطر جرم و گناهانم و اين كه از تو حيا نكردم، داري كيفر مي دهي و مجازات مي كني؟!... اينك اگر از همه ي آن چه گفتم بگذري و مرا ببخشي، تازه مي فهمم كه چه قدر سابقه ي گذشت تو نسبت به گنهكاراني كه پيش از من بوده اند، زياد است؟ چرا كه من اولين گنهكاري نيستم كه تو با فضل و كرمت از او گذشت مي كني!!! پ.ن:این پست هیچ ربطی به من نداره...!!!؟ باز اومد! پاییز رو می گم!آخ که بعضی وقتا چقدر دلگیر می شه! غروب هاش.مخصوصا وقتی هیچ کار نداشته باشی.خونه تنها باشی یا دانشگاه هم رفته باشی ولی کلاسا تشکیل نشده باشه...!!! ولی یه چیز رو تو پاییز دوست دارم... اونم راه رفتن رو یه عالمه برگ خشک...برگ های چنار که زمانی با چه شور و اشتیاقی جوونه زدن و الان... مرگ بی صدای برگ ها...خشک و بی روح رو زمین افتادن...که وقتی زیر پاها له می شن فریاد می زنن...می شکنن... یه آسمون قرمز و گرفته...پر ابر بی ستاره...سوز و باد سرد... اما... جنگ ریشه ها...تلاش برای ماندن...
| Design By : Night Skin |
LinkDump
